Od dziecka słyszałem od mamy, że jej sejneńscy Buchowscy pochodzą z bojarów. Mówiąc to sugerowała szlacheckie pochodzenie swoich ojcowskich przodków. Wgląd na forum w Internecie daje szerszy pogląd na to, czym rzeczywiście bojarzy byli. Przeważa opinia, że była to drobna szlachta zagrodowa, która w odróżnieniu od chłopów posiadała ziemię na własność, nie musiała więc płacić czynszu ani uprawiać pańszczyzny. Podobną definicję można znaleźć w „Słowniku mitów i tradycji kultury” W. Kopalińskiego; bojarzy to także na wschodnich kresach Rzeczpospolitej – chłopi wolni od pańszczyzny; bojarzy putni.
Nasi Buchowscy, których ciągłą linię wyprowadzam od Antoniego ur. około 1769 r. we wsi Gudynie pod Mariampolem przybyli na Suwalszczyznę z pobliskiej Litwy. Bojarzy na Litwie, czytam na forum gazeta.pl, (w odróżnieniu od terminologii ruskiej) byli najniższą warstwą uprzywilejowaną, swego rodzaju szlachtą zależną, posiadającą tylko niektóre prawa. Od XVI w. byli zobowiązani do pełnienia pewnych posług w zamian za prawo do posiadania ziemi. Dotyczyło to zazwyczaj usług pocztowych i wojskowo-policyjnych. W XVIII w. w związku z przejmowaniem przez państwo wielu funkcji dotychczas będących w gestii magnatów, warstwa bojarów stawała się niepotrzebna. Właściciele dóbr chcieli albo wyrugować ich z ziemi, albo narzucić im pełne poddaństwo, co pozwoliłoby im zlikwidować instytucję bojarstwa, która stanowiła już społeczny przeżytek. Bojarzy, którym groziła utrata ziemi lub degradacja do poziomu chłopów, starali się usilnie udowadniać swoje szlachectwo właśnie poprzez genealogie, a także legitymowanie się dokumentami nadań ziemi przez właścicieli.
Herb SAS

Przodkowie moich matecznych dziadków dowodów swojego bojarstwa nie zostawili. Żadnej wzmianki na ten temat nie znalazłem także w kilkuset przejrzanych przeze mnie metrykach z parafii sejneńskiej. Wszędzie figurowali jako gospodarze, a więc posiadacze ziemi co mogło oznaczać aktualną wersję dawnego bojara.Swoją drogą Buchowscy to rodzina z herbem Sas, opisywana w wielu herbarzach.

Najpełniejszą listę herbownych stworzył Tadeusz Gajl w „Herbarzu polskim od średniowiecza do XX wieku z 2007 roku”. Lista zawiera 781 nazwisk.